Jugoslovensko dramsko pozorište osnovano je 1947. godine kao reprezentativno pozorište nove Jugoslavije. Mnogi najznačajniji glumci iz Zagreba, Novog Sada, Sarajeva, Splita, Ljubljane i drugih gradova tadašnje zemlje pozvani su da učestvuju u stvaranju ovog pozorišta.

Godine 1947. reditelj Bojan Stupica je postavljen na čelo kuće kao umetnički rukovodilac. On i kritičar Eli Finci postavili su temelje repertoarske orijentacije JDP kao pozorišta visokog literarnog nivoa. To je ostala osnovna orijentacija JDP do danas s tim da je, pored literarnog, element scenskog dobio ravnopravno mesto.

Prva predstava odigrana je 3. aprila 1948. Reč je o komadu Kralj Betajnove Ivana Cankara, u režiji Bojana Stupice. Ovaj dan se obeležava kao dan JDP i tog datuma se dodeljuju godišnje nagrade.

Prve sezone prošle su u znaku prikazivanja svetske i domaće klasike: Čehov, Goldoni, Šeridan, Ostrovski, Lope de Vega, Gorki, Šo, Šekspir, Plaut, Rasin, Molijer, Ibzen, Lorka, a od domaćih klasika Cankar, Držić, Sterija, Jakšić i Nušić.

Reditelji koji su u to vreme stvorili slavu JDP-a (Bojan Stupica, Mata Milošević i Tomislav Tanhofer) bili su još između dva rata pod uticajem evropskog modernizma, što je bilo vidljivo i u njihovim predstavama.

JDP je izgorelo do temelja 1997. Pozorište je ponovo sagrađeno, a Velika scena je otvorena 2003. predstavom Rodoljupci Jovana Sterije Popovića, u režiji Dejana Mijača, a nosi ime velikana srpske glumačke scene Ljube Tadića.